BADANIA TERENOWE

Wpisy terminu w różnych słownikach wraz z komentarzami.

Słownik Terminów Encyklopedycznych - zawartość - opis hasła BADANIA TERENOWE

(...) obecne rozumienie badań terenowych może zostać wyrażone mniej więcej następująco: badanie terenowe  obejmuje znacznie więcej niż czas, który spędzasz w terenie. Musisz się przygotować poprzez czytanie i rozmowy i przez rozwijanie wiedzy na temat własnej ignorancji oraz postawę silnej i czystej ciekawości, trochę jak uczucie, jakie masz, tuż przed wypowiedzeniem pytania, na które bardzo pragniesz poznać odpowiedź. Następnie, w terenie,  musisz być w stanie wykorzystać to poczucie i ukierunkować je na wszystko, co spotkasz. A to dlatego, że jak się przekonasz, twoje doświadczenia będą tam polegać na aroganckim, niezdarnym, trwającym mgnienie oka zetknięciu jednej wrażliwości z innymi, co jakże celnie odnotowała  Nita Kumar (1992, s. 1), i tylko ciekawość oraz nadzieja z pewną dozą samoorganizacji pozwala ci przetrwać. Niezależnie od przygotowań, jakie poczyniłeś, i tak będziesz musiał wymyślać coś na poczekaniu. Będziesz się męczył, by wytworzyć ową drugą wiedzę, wiedzę przerobioną dla celów naukowych, nawet podczas zmagań, by osiągnąć pierwszy rodzaj - wiedzę, jak żyć z ludźmi. Pewną dozę spokoju uzyskasz z sukcesywnego liczenia i zbierania rzeczy, ale dopiero u schyłku swojego pobytu możesz oczekiwać nagrody (...) Lecz to nie koniec. Gdy wrócisz do domu, przy biurku dalej będziesz mozolnie zaangażowany w ludzi, których badasz, poprzez wspominanie i odtwarzanie. (...)

Źródło definicji (papierowe): Michael Carrithers, Badania terenowe, (w:) Alan Barnard, Jonathan Spencer, Encyklopedia Antropologii Społeczno-Kulturowej, Warszawa: Oficyna Wyd. Wolumen, 2008, ss. 146-147.
Hasło wprowadził(a): Barbara Fatyga

Słownik Teorii i Metodologii Badań Kultury - zawartość - opis hasła BADANIA TERENOWE

" (...) prowadzenie badań terenowych było dotąd i nadal pozostaje definiującym wymogiem, który należy spełnić, jeśli chce się zostać antropologiem w dwudziestym pierwszym wieku. Pierwotnie związek  pomiędzy badaniami terenowymi, etnografią i antropologią stanowił ważną innowację, w czasach gdy tworzenie wiedzy należało do fotelowych teoretyków, ewolucjonistów społecznych i poszukujących egzotyki podróżników, czy też tych, którzy zmuszeni byli polegać na ich opowieściach.(...) Gdy rozbieżność pomiędzy początkowymi motywami podjęcia badań terenowyuch i rosnącym przyjmowaniem ich statusu jako oczywistości pogłębiła się, stały się one zarówno obligatoryjnym rites de passage, jak i, jak to bywa w przypadku takich rytuałów, zostały wyłączone z powszechnej kontroli." (!- BF)

Źródło definicji (papierowe): Paul Rabinow, Refleksje na temat badań terenowych w Maroku, Kęty: Wyd. Marek Derewiecki, 2010, s. 13.
Podobne terminy (linki wewnętrzne):
Hasło wprowadził(a): Barbara Fatyga

Słownik Antropologii i Socjologii Kultury - zawartość - opis hasła BADANIA TERENOWE

Jakże socjolog miałby nie przywiązywać zasadniczej wagi do obserwacji dokonywanych w terenie lub informacji zebranych w dokumentach, które pozwalają mu kształtować własną myśl w sposób tak niezależny od toksycznego wpływu dominujących ideologii, jak to tylko możliwe? Summa summarum, przez ostatnią ćwierc XX wieku dominujący dyskurs interpretacyjny zainspirował bardzo niewiele badań i opierał się na bardzo nielicznych wynikach, podczas gdy prace zasługujące na miano socjologicznych stopniowo odzyskiwały pole, by w końcu ukazać pustkę i arbitralność deklaracji, które na pierwszy rzut oka zdawały się odsłaniać najgłębsze prawdy, choć były jedynie mało oryginalnymi ujęciami fundamentalnych uprzedzeń.

Źródło definicji (papierowe): Alain Touraine, Myśleć inaczej, Warszawa: PIW, tłum.: Maciej Byliniak, 2011 (2007), s.110.
Podobne terminy (linki wewnętrzne):
Hasło wprowadził(a): Barbara Fatyga

Słownik Inspiracji - zawartość - opis hasła BADANIA TERENOWE

"Evans-Pritchard wspominał, jak na początku lat dwudziestych [XX wieku - BF] usiłował dowiedzieć się czegoś o badaniach terenowych (...) Zapytał kilku renomowanych antropologów, jak się do tego zadania zabrać, i otrzymał różne odpowiedzi. Najpierw zadał to pytanie słynnemu fińskiemu antropologowi Westermarckowi, który odrzekł: <Niech się pan nie wdaje z informatorem w rozmowy dłuższe niż dwudziestominutowe, inaczej jeden z was na pewno się znudzi>.  Evans-Pritchard skomentował: <Świetna rada, tylko cokolwiek nieprzydatna>. Alfred Haddon powiedział: <To bardzo proste: należy się zawsze zachowywać jak na dżentelmena przystało>. Nauczyciel Evans-Peritcharda, Charles Seligman, <kazał mi brać co wieczór dziesięć gramów chininy i trzymać się z dala od kobiet>. W końcu sam Malinowski poradził nowincjuszowi, by <nie był cholernym głupcem>."

Źródło definicji (papierowe): Thomas Hylland Eriksen, Małe miejsca, wielkie sprawy. Wprowadzenie do antropologii społecznej i kulturowej, Warszawa: Oficyna Wyd. Volumen, 2009, s.37.
Hasło wprowadził(a): Barbara Fatyga