REPERTUAR JĘZYKOWY

Wpisy terminu w różnych słownikach wraz z komentarzami.

Słownik Teorii i Metodologii Badań Kultury - zawartość - opis hasła REPERTUAR JĘZYKOWY

Wg Umberto Eco (1968): " Repertuar przedstawia się jako wykaz symboli z ewentualnym ustaleniem ich odpowiedzialności wobec określonych znaczeń."

Źródło definicji (papierowe): Umberto Eco, Nieobecna struktura, Warszawa: Wyd. KR, 1996, s.69.
Podobne terminy (linki wewnętrzne):
Hasło wprowadził(a): Barbara Fatyga

Słownik Antropologii i Socjologii Kultury - zawartość - opis hasła REPERTUAR JĘZYKOWY

Wg Andrzeja Piotrowskiego, Marka Ziółkowskiego (1976): "Określmy więc, po pierwsze, dokładniej pojęcie odmiany repertuaru i samego repertuaru językowego. Odmianą repertuaru językowego nazwiemy zespół form językowych różniących się pod pewnymi czysto językowymi względami od innego zespołu form (czyli innej odmiany), a używanych wielorazowo w trakcie powszechnych w tej społeczności form komunikacji społecznej przez pewną grupę stałych członków tej zbiorowości; przy czym powinno się umieć wskazać społeczne, pozajęzykowe warunki pojawienia się tego zróżnicowania. Natomiast repertuarem językowym danej społeczności będzie zbiór wszystkich form wszystkich odmian językowych (suma mnogościowa tych odmian)."

Wg  Zbigniewa Bokszańskiego, Andrzeja Piotrowskiego, Marka Ziółkowskiego (1977): "Wprowadźmy tu pojęcie repertuaru językowego ( John Gumperz 1968; Pier Paolo Giglioli 1972), które odpowiadałoby zbiorowi wszystkich form językowych używanych przez członków danej społeczności językowej. (...) Zauważmy, że w obręb repertuaru włączymy jedynie te formy językowe, które używane są podczas powszechnych w danej społeczności aktów komunikacji. (...) Ciekawą klasyfikację repertuarów językowych przeprowadził Charles Ferguson. Wyróżnia on trzy rodzaje języków używanych w obrębie danej społeczności: język główny, używany przez co najmniej 25% ludności albo co najmniej milion osób; język mniejszości, używany przez co najmniej 5% ludności albo co najmniej 100 tysięcy osób i wreszcie różne typy języków specjalnych. Są to np. języki używane dla celów religijnych, języki stosowane szeroko w literaturze (np. klasyczny chiński na Taiwanie), nauczane powszechnie w szkole jako drugi język - np. francuski w Hiszpanii.(...) Przy opisie językowych repertuarów uwzględnić trzeba niekiedy takie sposoby porozumiewania się jak pidżyny (pidgins) i języki kreolskie." (dodane imiona do inicjałów - BF)

Źródło definicji (papierowe): Andrzej Piotrowski, Marek Ziółkowski, Zróżnicowanie językowe a struktura społeczna, Warszawa: PWN, 1976, ss. 112-113., Źródło definicji (papierowe): Zbigniew Bokszański, Andrzej Piotrowski, Marek Ziółkowski, Socjologia języka, Warszawa: Wiedza Powszechna, 1977, ss. 58, 59-60.
Podobne terminy (linki wewnętrzne):
Hasło wprowadził(a): Barbara Fatyga