ABSOLUT

Wpisy terminu w różnych słownikach wraz z komentarzami.

Słownik Terminów Encyklopedycznych - zawartość - opis hasła ABSOLUT

1) Wg Adama Aduszkiewicza (2004) : "to, co leży u podstaw wszystkiego, co jest niezależne, wszechobejmujące; całość poznania i istnienia; absolut może być pojmowany dwojako, jako pierwsza absolutna przyczyna lub jako ostateczna wartość lub cel wszystkiego; (…) może, ale nie musi przyjmować formy związanych z treściami religijnymi (Bóg) (…) od początku filozofii starano się ująć absolut myślowo: transcendentnie jako idea dobra u Platona, jako nieruchomy poruszyciel u Arystotelesa, jednia u Plotyna, w teologii stworzenia jako Bóg, jako absolutna substancja, a współcześnie jako całość wszystkich uwarunkowań, (Immanuel Kant), jak absolutne ja (Georg Fichte), tożsamość przyrody i ducha (Friedrich W. Schelling), absolutny duch (Georg W.F. Hegel), wola (Artur Schopenhauer)."

 (dodane imiona - AD)

2) Wg internetowej Encyklopedii PWN: "absolut [łac. absolutus ‘zupełny’, ‘bezwzględny’], olejek absolutny, chem. substancja zapachowa będąca mieszaniną naturalnych związków pochodzenia roślinnego; uzyskiwany głównie z kwiatów, np. jaśminu, tuberozy, róży, pomarańczy, fiołków; absoluty mają bardzo bogaty bukiet zapachowy; stosowane do wyrobu luksusowych kompozycji zapachowych."

3) Wg Encyklopedii Katolickiej (1995): "(łac. absolutus bezwarunkowy, nieograniczony), to, co pod żadnym względem nie jest ani uwarunkowane, ani ograniczone; w filozofii — byt doskonały, pierwotny, niezależny, bezwzględny, posiadający rację swego istnienia w sobie, pełnia bytu. Termin absolut wprowadził do filozofii Plotyn na oznaczenie bytu, z którego wszystkie inne byty emanują (prajednia); nie był on jednak twórcą pierwszej filozoficznej koncepcji absolutu, gdyż jej genezę upatruje się u jońskich filozofów przyrody. Pojęcie absolutu związane jest z typem poznania filozoficznego, stawiającego pod adresem świata pytanie o przyczyny pierwsze, elementy prapierwotne, struktury podstawowe. Różnorodność koncepcji absolutu jest uwarunkowana rozmaitością ujęć poznania filozoficznego i wielością przyjmowanych wizji świata. Absolut w ujęciu filozoficznym nie zawsze utożsamia się z Bogiem religii, zwłaszcza od strony poznawczej. Filozofia tłumaczy bowiem rzeczywistość w aspekcie ontycznym, dla którego ostateczną racją jest istnienie absolutu, podczas gdy religia najczęściej uwzględnia stany osobowe (przeżycia ludzkie) w relacji do Boga jako Osoby. Istnieją kierunki filozoficzne (tomistyczna filozofia bytu), w których najwyższa zasada filozoficzna utożsamia się przedmiotowo z osobowym Bogiem religii."

Źródło definicji (papierowe): 1) Adam Aduszkiewicz (red.), Słownik filozoficzny, Warszawa: Świat Książki, 2004, s.11. , Źródło definicji (papierowe): 3) Encyklopedia Katolicka, T. I, Lublin: TNKUL, 1995, ss. 31-32.
Źródło definicji (elektroniczne): 2) hasło "Absolut" w internetowej Encyklopedii PWN
Hasło wprowadził(a): Anastazja Dwulit

Słownik Wikipedii - zawartość - opis hasła ABSOLUT

Absolut (łac. absolutus – bezwarunkowyniezwiązany) – osobowy lub bezosobowy pierwotny byt, doskonały, najwyższy, pełny, całkowicie niezależny, nieuwarunkowany i niczym nieograniczony. więcej

Stan na 22.12.2013 r.

Źródło definicji (elektroniczne): hasło "Absolut" w Wikipedii
Hasło wprowadził(a): Anastazja Dwulit

Słownik Antropologii i Socjologii Kultury - zawartość - opis hasła ABSOLUT

"Jakiż jest ów byt najdoskonalszy, z którego wszystkie dalsze postacie bytu emanują? (...) Byt pierwotny, jako najdoskonalszy, musi być wolny od jakiejkolwiek mnogości i jakichkolwiek przeciwieństw; jest przeto czystą jednią (...). Nie jest duchem ani myślą, ani wolą, bo duch, myśl i wola posiadają swe przeciwieństwa. Podczas gdy wszelki znany nam byt jest w ten czy inny sposób zależny, on jest niezależny i bezwzględny, jest absolutem. Plotyn wielbił go jako będący ponad wszelką doskonałością szczyt piękna, dobra, prawdy i jedności; był dlań tym, co religie nazywają Bogiem. Był źródłem wszystkiego, co istnieje.  I to była jedyna pozytywna własność absolutu. Poza tym był dla Plotyna czymś na wskroś negatywnym, leżącym poza sferą tego, co można objąć myślą, poznać i nazwać. Wbrew Platonowi miał absolut za niepoznawalny, za znajdujący się nie tylko <poza bytem> (...), ale i <poza rozumem> (...). Źródło wszelkiego racjonalnie poznawalnego bytu jest samo irracjonalne." (podkreśl. - WT)

Źródło definicji (papierowe): Władysław Tatarkiewicz, Historia filozofii, tom I, Warszawa:PWN, 1970, s.155.
Hasło wprowadził(a): Barbara Fatyga